شرعة التسمیة


کتاب «شِرعة‌التسمیة»، اثری اجتهادی و فقهی از میرداماد است که دربارۀ عدم جواز تصریح به نام مبارک امام عصر (عج) در عصر غیبت کبری و در پاسخ به یک استفتاء، در سال ۱۰۲۰ هجری‌قمری به رشتۀ تحریر درآمده است. میرداماد در این کتاب پس از بررسی احادیث وارد در باب و نیز تحلیل سیرۀ فقهای امامیّه، به حرمت تصریح به نام حجّت قائم (ع) فتوا داده است.

میر محمّدحسين لوحیِ سبزواری دربارۀ شِرعة‌التسمیة آورده است:«کتابی است که در وقتی که این ضعیف نزد آن دو نحریر عظیم‌الشأنِ عدیم‌النظیر – یعنی: شیخ بهاء الملّة و الدین محمّد و امیر محمّدباقر داماد (علیهما الرحمة) – به تلمّذ تردّد داشت، در میان ایشان بر سرجواز تسمیه و حرمت آن در زمان غیبت، مناظره و مباحثه روی نمود و آن گفتگو مدّتی در میان بود؛ لهذا سیّد مشارٌإلیه، کتاب مذکور را تألیف نمود»[1].

این کتاب ظاهرًا در اجابت استفتائی دربارۀ حکم تصریح به نام مبارک امام زمان (عج) به قلم آمده، امّا در باطن آیینه‌ای است از ناهمسُخنی‌های شیخ بهائی و میرداماد؛ اختلافاتی که پس از وفات این دو دانشوَر بزرگ، توسّط شاگردان آن‌ها راه‌برده شد. سیّداحمد علوی‌عاملی در «النفحات اللّاهوتیّة في العثرات البهائيّة» بر آراءِ شیخ خرده گرفت و در مقابل، محمّدکاظم تنکابنی به دفاع از شیخ و مناقشه در نظرات میرداماد برخاست.

دو ردّیۀ شناخته‌شده بر شرعة‌التسمیة موجود است: یکی «کشف التعمیة في حكم التسمية» به قلم شیخ حرّعاملی و دیگری، مناقشۀ مکتوبِ سیّد رفیع‌الدین حسینی (پدر سلطان‌العلماء).[2]

 

این اثر در سال 1409 هجری‌قمری با تحقیق حجّة الإسلام رضا استادی، از سوی انتشارات مهدیّۀ میرداماد اصفهان و با بهای 600 ریال روانۀ بازار نشر گردید.

 

  • مشاهده و دریافت کتاب:

شبکۀ الفکر

 


[1]. کفایة‌المهتدی، ص458 .

[2]. شرعة‌التسمیة، مقدّمه، ص5 .

1 ستاره2 ستاره3 ستاره4 ستاره5 ستاره (هنوز امتيازی داده نشده)
Loading...

دیدگاهتان را بنویسید